Η Ασημίνα Ξηρογιάννη στην τρίτη της ποιητική συλλογή, αναλαμβάνει να υπερασπιστεί την ποίηση «στους χαλεπούς καιρούς». Με ασπίδα τη δύναμη των λέξεων και με δόρυ τα εκφραστικά μέσα της εποχής και τον εσωτερικό κόσμο που αναταράσσεται από την αντιποιητικότητα, η ποιήτρια αντιστέκεται διατηρώντας πάντοτε την απορία του ποιητή, την αμφιβολία που ολοένα και γεννάται από τον ρευστό κόσμο. Ποιος θα νικήσει στο τέλος; Το βιβλίο μεταφρασμένο στα γαλλικά από τον Μισέλ Βόλκοβιτς

Asimìna Xiroyànni, née à Athènes en 1975, a étudié les lettres classiques, le théâtre et l'art dramatique, qu'elle enseigne à présent. Elle a publié à ce jour trois recueils poétiques: La prophétie du vent (2009), Blessures (2011) et Mon époque, c'est la poésie (2013), ainsi qu'une novella: Le corps changé en ombre (2010). Son troisième recueil est présenté ici dans son intégralité


Mon époque, c'est la poésie


Tu dis « Mon époque, c'est la poésie »

et tu t'enfonces dans les mots

tu traces des métaphores sur l'impasse du présent

et ton crayon absorbe la tristesse de ces lieux

connus de toi comme étant ta patrie.

Tu dis « Mon époque, c'est la poésie »

et tu sombres dans des figures de style

et tes vers atterrissent

sur la page blanche.

Tu dis « Mon époque, c'est la poésie »

et tu fais de tes angoisses une chanson

tu construis ton propre labyrinthe

pour t'isoler.

Tu dis « Mon époque, c'est la poésie »

comme ça pour te consoler

de ce que ton époque te renie

et te faire pardonner

de la renier à ton tour.


ΕΠΟΧΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ


Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και βουλιάζεις μέσα στις λέξεις
αποτυπώνεις μεταφορές για το αδιέξοδο παρόν
και ρουφάς με το μολύβι σου τη θλίψη αυτού του τόπου
που τον ήξερες για πατρίδα σου.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και βυθίζεσαι σε σχήματα λόγου
γειώνεις τους στίχους σου
σε λευκό χαρτί.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
και κάνεις τραγούδι τις αγωνίες σου
φτιάχνεις τον δικό σου λαβύρινθο
για να απομονωθείς.
Λες «εποχή μου είναι η ποίηση»
έτσι για να παρηγορηθείς
που η εποχή σου σε απαρνιέται
και να εξιλεωθείς
που την απαρνιέσαι και συ..


Pathologie


Je marche dans la ville.

Pas lents, pensifs

un peu tristes.

L'appareil photo, ce n'est pas un hasard.

C'est que je ne supporte plus

de voir le centre-ville

à l'œil nu.

Triste vision.

Immigrés, mendiants, camés, putains mâles.

Places louches, tentes, misères, vitrines brisées.

Voitures brûlées, air pollué, saleté, déchéance.

Détresse, solitude.

Athènes se dessèche.

C'est comme de voir

une personne bien-aimée

dépérir.

Qui ne souffre pas pour ceux qui agonisent ?


Παθολογία


Περπατώ μέσα στη πόλη.
Βήματα αργά,σκεφτικά
λιγάκι θλιμμένα.
Δεν κρατάω τυχαία την κάμερα.
Είναι  που δεν αντέχω
να βλέπω το κέντρο 
με γυμνό μάτι πια.
Θέαμα θλιβερό.
Μετανάστες,ζητιάνοι,πρεζάκια,αρσενικές πόρνες.
Κουμουνδούρου,τσαντίρια,μιζέρια,σπασμένες βιτρίνες.
Καμένα αμάξια,καυσαέρια,βρωμιά,κατάντια.
Απόγνωση,μοναξιά.
Η Αθήνα μαραζώνει.
Είναι σαν να βλέπεις
έναν αγαπημένο σου άνθρωπο
να μαραίνεται.
Ποιος δεν πονάει για τον ετοιμοθάνατο;


Poème pour Tàssos Livadìtis


Tu prends ton tambour

et chantes dans les rues

et lui t'entend depuis là-haut.

Tu as sous la main toujours un crayon, une feuille blanche,

antidote à l'usure et à la nostalgie.

Tu as toujours à ton chevet

un « petit livre pour grands rêves »

pour te bercer le soir

et tu espères écrire un jour une poésie vraie

une poésie dangereuse

qui traverse le corps de l'homme

qui soit feu d'artifice pour son esprit

et le fasse vivre l'invisible

sans regret

sans remords

simplement vivre.



ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΣΟ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗ

Παίρνεις το ταμπούρλο σου
και  τραγουδάς στους δρόμους
κι εκείνος σ' ακούει από ψηλά.
Έχεις πάντα κοντά σου μολύβι  και κόλλα λευκή,
αντίδοτα στη φθορά και τη νοσταλγία.
'Εχεις πάντα στο μαξιλάρι σου
ένα ''μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα''
για να νανουρίζεσαι τα βράδια
κι ελπίζεις να γράψεις μια μέρα ποίηση αληθινή
ποίηση επικίνδυνη
που να διαπερνά το σώμα του ανθρώπου
να είναι πυροτέχνημα για το μυαλό του
και να τον βάζει να ζει το αόρατο
χωρίς τύψη
χωρίς ενοχή.
Απλώς να ζει.


À la poétesse que je veux devenir


Le titre te vient aux lèvres.

Il te mènera au contenu

(en sens contraire donc).

Le poème ne veut pas se calmer.

Il tournoie dans ton corps

s'évertue à sortir.

Mais les connections sont difficiles.

Car poème signifie lumière.

Et toi maintenant les circonstances t'appellent.

Allez, mesure tes forces

vois si tu peux changer en lumière

les ténèbres d'aujourd'hui.


Στην ποιήτρια που θέλω να γίνω


Σου 'ρχεται στο στόμα ο τίτλος.
Αυτός θα σε οδηγήσει στο περιεχόμενο
(αντίστροφη πορεία τελικά).
Το ποίημα δεν λέει να ησυχάσει.
Στριφογυρνά μέσα στο σώμα σου
παιδεύεται να βγει.
Μα είναι δύσκολες οι συνδέσεις.
Γιατί ποίημα σημαίνει φως.
Και σένα τώρα οι περιστάσεις σε καλούν.
Ελα, μέτρησε τις δυνάμεις σου
Αν μπορείς να κάνεις φως
τα σκοτάδια του σήμερα.