ΕΝΑ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ  ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΤΡΙΑΝΤΗ

ΙΧΘΥΕΣ

Τη δουλειά μου θα μπορούσες να την πεις βαρετή. Οι περισσότεροι θα συμφωνούσαν με αυτόν τον χαρακτηρισμό είτε από άγνοια ή είτε από αδιαφορία (και καλά θα έκαναν θα μπορούσα να πω).  Ήμουν ιχθυολόγος, πτυχιούχος της Βιολογίας, στο τμήμα της Ιχθυολογίας.

Κατ' αρχάς, η κύρια εργασία μου είχε να κάνει με την καταγραφή διάφορων ειδών ψαριών, τα οποία ήταν μέσα σε μεγάλες υδάτινες δεξαμενές, στο Ινστιτούτο Υδάτινων Βιοκαλλιεργειών. Μετά, αφού γίνονταν οι απαραίτητες ενέργειες και μετρήσεις, έριχνα τα ψάρια στη θάλασσα για πολλαπλασιασμό.

Δούλευα αρκετά  χρόνια στα ενυδρεία και στις ιχθυοεστίες,  κι αυτή η ενασχόληση μου, η καθημερινή επαφή μου με τα ψάρια,  μ' έκανε να μη τα θεωρώ ανόητα, άβουλα και υποταγμένα, όπως νομίζουν πολλοί. Ίσα  ίσα πιστεύω ότι είναι εξυπνότερα από τους ανθρώπους.

Καταρχήν,  δεν κολυμπούν (ποτέ) σε βρόμικα και μολυσμένα νερά. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δεν θα άντεχαν ούτε μία ώρα, θα δηλητηριάζονταν αμέσως και θα χάνονταν. Αντίθετα, οι άνθρωποι όσο πιο βρόμικα γίνονται τα πράγματα (συμπεριλαμβανομένων και των υδάτων), τους αρέσουν περισσότερο. Κυλιούνται κυριολεκτικά και μεταφορικά μες στις βρομιές (η γενίκευση αφορά σκέψεις, συμπεριφορές και χαρακτήρες). Οι χοίροι είναι το αγαπημένο τους ζωντανό, (κάτι ήξερε η Κίρκη από ζώα και μεταμορφώσεις). Είναι πρόθυμοι, κάθε λίγο και λιγάκι, να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλο, πιο σκληρά και από τον πιο επικίνδυνο καρχαρία, πιο ανελέητα και από τη δολοφόνο φάλαινα, την Όρκα. Εφευρίσκουν ένα σωρό τρόπους (και σκηνοθετημένες υπερβολές), ξεπερνώντας σε ωμότητα ακόμα και τον Μόμπυ Ντικ ή το κήτος που κατάπιε τον Ιωνά.

Και υπάρχει και το απόλυτο μυστήριο: ο  βυθός της θάλασσας. Ο θαλάσσιος βυθός  είναι ο τόπος της απόλυτης ελευθερίας. Τα μεγάλα βάθη είναι απρόσιτα για τους ανθρώπους. Ό,τι και αν κάνουν πολυεθνικές εταιρείες με εξορύξεις  και τρυπάνια και ό,τι και αν κάνουν οι υπερδυνάμεις με πυρηνικά υποβρύχια κι άλλα τεχνικά κόλπα, ο βυθός θα φοβίζει τον (δουλοπρεπή) άνθρωπο.

Χριστόφορος Τριάντης