ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΕΣ 

AΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΑΚΟΝΙΚΑ – ΠΟΙΗΤΡΙΑ 

Της Μαρίας Ζαβιανέλη 

Ποιο ήταν το πρώτο σας βιβλίο; Αν θυμάστε φυσικά!! Και θα θελα να μοιραστείτε μαζί μας ποιος ήταν ο μύστης  στην ανάγνωση των βιβλίων ; Η μητέρα  ή κάποιο άλλο πρόσωπο αγαπημένο; 

Άρχισα με παιδικά βιβλία, όπως κάθε παιδί. Αμυδρά θυμάμαι ότι στην ανάγνωσή τους με έσπρωξε ο πατέρας μου. Στην πρoεφηβεία μου μύστης  ήταν η αδελφή μου,  διάβαζα Πρελ Μπακ και Κρόνιν πολύ. Στην εφηβεία μου μανιωδώς διάβαζα από μόνη μου, δεν ξεκολλούσα από τα βιβλία. 

Ξεχωρίζετε  κάποιο ''ήρωα ''από τα ποιήματα σας; Η επειδή ανατράφηκαν όλοι στην μήτρα του μυαλού σας αδυνατείτε! 

Ξεχωρίζω κυρίως τους καθαρούς στην ψυχή και τις σκέψεις ήρωες των ποιημάτων μου. 

Διέκρινα στην ποίηση σας μια έντονη εικονοποιία αλλά και ότι χρησιμοποιείτε έντονα και το «ποιητικό εύρημα»; Σωστά;

Αν διαβάσετε  αρχαιοελληνική γραμματεία ( Όμηρο, Λυρικούς ποιητές, Ελληνιστική ποίηση), αλλά και Καβάφη, που επηρεάστηκε τόσο πολύ  από τους Αρχαίους ποιητές, θα δείτε ότι κυριαρχεί η έντονη εικονοποιία. Έχοντας επηρεαστεί από τον Καβάφη, η ποίησή μου αναπότρεπτα «γράφεται» με εικόνες. Το δικό μου «ποιητικό εύρημα» είναι να αφηγούμαι  ένα συγκλονιστικό συμβάν, μια έντονη συγκινησιακά σκηνή της καθημερινότητάς μας, να εστιάζω σε φορτισμένες καταστάσεις . 

Θα θελα να μοιραστείτε μαζί μας με πολύ λίγα λόγια πως γεννιέται ένα ποίημα από την έμπνευση την γραφή, τις διορθώσεις. Μετά από εσάς ποιος το διαβάζει (συνήθως) πρώτος; 

Το ποίημα γεννιέται από μια έντονη συγκίνηση( που μαζί με τα αισθήματα εμπεριέχει και σκέψεις, άποψη, γνώμη, στάση ζωής) που με συγκλονίζει και με ωθεί να τη γράψω σε στίχους. Άλλοτε το ποίημα είναι άρτιο από την αρχή κι άλλοτε με παιδεύει μέρες, μήνες ή και χρόνια μέχρι να βρει την τελική του μορφή. Δεν δίνω τα ποιήματά μου σε κάποιον για να τα διαβάσει, είμαι τελειομανής και υπερβολικά αυστηρός κριτής του εαυτού μου. Αν ένα ποίημα αξίζει το αποφασίζω μόνη μου και αφού έχει μείνει πολύ καιρό στο συρτάρι μου. Ο χρόνος με βοηθάει να το κρίνω από απόσταση και αντικειμενικά, δεν έχω κανένα ενδοιασμό να σχίζω ποιήματα που κρίνω ότι είναι αδύναμα. 

Δίνεται σημασία στον τίτλο. Πιστεύω ότι ο τίτλος είναι σχεδόν ένα άλλο ποίημα. Η όχι; 

Ασφαλώς και δίνω σημασία σε κάθε τίτλο στα ποιήματα, όμως εξαιρετική σημασία έχει ο τίτλος της κάθε συλλογής. Πρέπει να συνοψίζει το περιεχόμενο της συλλογής, ασφαλώς να σαγηνεύει και γιατί όχι ο  ίδιος ο τίτλος να είναι ένα «ποίημα», αυτό αποτελεί την ιδανική περίπτωση. 

Γ. Κανελλοπουλος ''Όταν  εκθέτει κάποιος το έργο του στην κρίση του κοινού είναι σαν να το πετά προς τον ουρανό .Αν είναι αετός θα πετάξει στα ουράνια αν είναι κότα θα προσγειωθεί και θα μείνει. Συμφωνείτε; 

Εμένα με ενδιαφέρει το έργο μου να εισχωρεί, να μένει, να κυριεύει τις καρδιές των αναγνωστών μου. Εκεί θέλω συνεχώς να μένει και να απλώνει ρίζες. 

Αγαπημένος συγγραφέας , ποιητής ή καλλιτέχνης (να το γενικεύσουμε); 

Όμηρος, ποιητές της Παλατινής Ανθολογίας, Καβάφης, Παπαδιαμάντης, Βιζυηνός, Δ. Χατζής, Γ. Ιωάννου, Χεμιγκουέι, Φιτζέραλντ, Όργουελ… 

Πιστεύω ότι οι άνθρωποι στις δύσκολες στιγμές αντιδρούν με δημιουργία. Παρόλες τις δυσκολίες οι ιδέες δεν σβήνουν;

Κάθε εποχή  ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να εκφράζεται με ποίηση. Τον υποκινούν κυρίως τα έντονα ερωτικά ή υπαρξιακά του συναισθήματα. Φυσικό είναι έντονα συναισθήματα να δημιουργούνται και σε δύσκολες εποχές, είναι γνωστή η φράση «όπου πληγή και ποίημα», πλήθος ποιημάτων ξεπηδούν- όμως τίποτα δεν μας εγγυάται ότι θα αξίζουν. Ο χρόνος είναι κριτής των πάντων ως προς την ποιότητα της τέχνης είτε σε εύκολες είτε σε δύσκολες εποχές. 

Θεσμικά στην Ελλάδα ο πολιτισμός είναι  υπό διωγμών; 

Οι πολιτικοί μας δεν είχαν ποτέ ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Τέχνη, επίσης το αναγνωστικό κοινό της καλής λογοτεχνίας είναι μόλις 6.000 χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα. Δύσκολες καταστάσεις για κάθε δημιουργό. 

Γιατί η ποίηση ενώ έχει γόητρο στην Ελλάδα , δεν έχει αναγνώστες; 

Οι καταξιωμένοι και τα μεγάλα ονόματα στην ποίηση έχουν και γόητρο και αναγνώστες. Χαντακωμένοι είναι όσοι δεν έγιναν γνωστοί και δεν αναγνωρίστηκε η αξία τους είτε αυτό συμβαίνει δίκαια ή άδικα.

Η Αλεξάνδρα Μπακονίκα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη ,όπου και ζει. Φοίτησε στην Ιατρική Σχολή του Α.Π. Θ. χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Εργάστηκε ως καθηγήτρια Αγγλικών. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων Αθηνών, καθώς και της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.  Έχει εκδώσει 9 ποιητικές συλλογές και η πιο πρόσφατη είναι  « Το τραγικό και το λημέρι των αισθήσεων» εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2012. Το έργο της παρουσιάστηκε στο Συμπόσιο Ποίησης της Πάτρας το 1994, καθώς και στο Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού στο Λονδίνο το 1996. Εκτός από ποιήματά της που μεταφρασμένα στα Αγγλικά εκδόθηκαν στην Ινδία, ποιήματά της επίσης μεταφράστηκαν στα Γερμανικά, Σουηδικά, Αλβανικά.