Κανείς


Κανείς δε πρόκειται να ' ρθει.

Μονάχα δάχτυλα αθάνατων θα προπηλακίζουν τις σκανδάλες.

Μονάχα ξωτικά θα λοιδορούν βροχές θρυμματισμένες σε σταγόνες.

Μια λερναία ύδρα , πάλι μικρή ανόητη θέλησες να φοβίσεις

με τα ασημένια σου μαχαιροπίρουνα.

Κανένας.

Μονάχα το κορμί μου θα απαιτεί τα καθυστερημένα νοίκια από τη ζωή του.

Οι κυνηγοί του ονείρου πάλι με μια αγρύπνια θ' απεργήσουν.

Αν διαθέτετε τα κατάλληλα προσόντα

έχετε ήδη προσληφθεί για τα ισοζύγια των άδηλων μου λέξεων.

Πόνος να βγαίνει δηλαδή, σιγά το νέο.

Κανείς.

Μόνο ένα πείσμα σαν μουλάρι γερασμένο με τα χαϊμαλιά της τρέλας.

Ευτυχώς.

Δυστυχώς.

Τα χείλη μου σ' ένα καθρέφτη ψιθυρίζουν

''..αξιότιμε μου εσύ ,μόνος  κάτω  από  τις  καστανιές  θα  αποκοιμηθείς...'