Είναι στιγμές που τα λόγια δεν μπορούν να καλύψουν την οδύνη. Η υπέροχη λογοτέχνιδα, Μαρία Ζαβιανέλη - Διαμαντάκη, έφυγε χθες για το αιώνιο ταξίδι της. Τόσο νέα και τόσο άδικα. Η Μαρία υπήρξε ένας ιδιαίτερα δραστήριος άνθρωπος που ζούσε τη ζωή με πάθος και την υμνούσε μέσα από τον εξαίσιο και γλαφυρό της λόγο. Λάτρευε τη θάλασσα, τα λιόδεντρα, τον Ελληνικό αέρα και δεν έπαυε να τα συμπεριλαμβάνει στα έργα της. Η πάνω από δέκα χρόνια φιλία μας ξεκίνησε από τους Δελφούς και έφτασε ως τις μέρες μας. Γεμάτη δυναμισμό και ενέργεια, σάρωνε τα λογοτεχνικά βραβεία και ως άριστη δημοσιογράφος, αρθρογραφούσε και πραγματοποιούσε συνεντεύξεις με εξέχοντες λογοτέχνες της χώρας μας. Η συνεργασία της με το apostaktirio.gr ήταν αδιάλειπτη και μεταξύ άλλων μας άφησε παρακαταθήκη πολύ σημαντικές συνεντεύξεις με τον Γιάννη Καλπούζο, τον Χρήστο Δημόπουλο, την Λένα Μαντά, τον Κώστα Αρκουδέα και την Άννα Γαλανού.

Η Μαρία θα θεωρείται πάντα ένα από τα ιδρυτικά και πιο αξιόλογα μέλη αυτής της ιστοσελίδας. Για όλους εμάς που την γνωρίσαμε, θα κατέχει πάντα ένα μέρος της καρδιάς μας.

Ο φίλος σου από τη Μακεδονία, Αλέξανδρος Ακριτίδης

ΣΑΛΟΝΙΚΗ – Μαρία Ζαβιανέλη

Εγώ κι αν φύγω τα βράδια πάλι θα έρχομαι σαν ανάσα του Βαρδάρη,

γλυκό σερμπέτι –φιλί ,γλάρος –ανεμοδαρμένος στο λιμάνι

με ένα όνειρο –πέταγμα θα ξαναγυρίσω!

Τη πόλη που λάτρεψα ,με άρωμα δυόσμου την μύρωσα,

μ’ αύρες την δρόσισα, μ’ ένα μπλάβο ουρανό τη στόλισα!

Θυμάμαι…

Το γιασεμί που πότιζα στο πατρικό μου. Εύοσμος!

Τα λόγια –προσευχές στον Αι-Δημήτρη.

Τραγούδι –πληγή ,ξημέρωμα στα Λαδάδικα.

Ότι με μάγεψε, ότι με πόνεσε, ότι με πίκρανε, ότι με ανάστησε μαζί.

Ετούτη η πόλη, κάθε που βραδιάζει κορίτσι ερωτευμένο μοιάζει

γέρνω στον ώμο της, με ταξιδεύει στο όνειρο της,

κύμα που σκάει στη προκυμαία γίνεται η πίκρα προτού μας βρει ξεψυχά….