Ο  μικρός  ήλιος

Εδώ  ποτέ  δεν  ήμουν.

Παρηγορούσα  ένα   επικήδειο   που  φόραγε  στα  δάχτυλα, του  Κρόνου  τα  δακτυλίδια,

ένα  αερικό  που  έχωνε  στη  φρυγανιέρα  των  ρυτίδων τα  φθινόπωρα,  φονικά   σερνάμενα  σαν  σαλιγκάρια,

που  πίσω   άφηναν  μια  μεταξοτυπία,  να φωτοτυπεί  το   σεληνόφως  στων  χρυσάνθεμων  τους  μίσχους

μίας  σελήνης  μπουκωμένης  από  κλάματα κι  άστρα  σιροπιαστά  ασήμια,

παρίες  στα  σοκάκια  όπου   κόχλαζε  σκοτάδι  αψεγάδιαστο το  άπειρο.

Όχι  ποτέ  δεν  ήμουνα  εδώ.

Ήμουν  στις  ενδοχώρες  του  μυαλού  μου,  ένας  απόκληρος παράκτιων  ιδεασμών

και  θαλασσοταραχών  που  ξέσπαγαν  στις  αμμουδιές  σκέψεων  συνεχόμενων  πνιγμών,

να  έχουν  τα  αυγινά  θαλασσοπούλια  ένα  κρυφό  μαράζι,   αλμυρό  νερό  σαν  αγιασμό  με  τα  φτερά  τους  να  ραντίζουν

των  ανέμων  τους  μύχιους  μηρυκασμούς  του  αεικίνητου,  να  τους  ξορκίζουν σε  μια  άπνοια  βαριά  σαν  πιστολιού  λαβή.

Εδώ  ποτέ  δεν  ήμουν.

Με  είχανε  αλυσοδέσει  των  ματιών  τους  οι  φωτιές  στο  χωροχρόνο  μίας  οπλισμένης  παιδικής  σφεντόνας,

μόνο  που  δεν  υπήρχε  χρόνος, μονάχα  ο  χώρος  ενός  σώματος  που  απτόητα  γερνούσε

κάτω από ένα  άφρων  χάος  που  έκλαιγε  πρωτοβρόχια  μεθυστικά και  κατακόκκινο  κραγιόν  στα  χείλη  του  ποτηριού

με  την  βότκα πορτοκάλι  στο  υπαίθριο  μπαρ  των  τουφεκισμένων  ημερών.

Όχι  ποτέ  δεν  ήμουνα  εδώ.

Κλείδωνα  τους  υπόγειους  τάφους  κάθε  χαραυγή  και  το  ετερόφωτο μου  πρόσωπο  έστρεφα  στην  ανατολή.

Τα  δειλινά  έφτυναν  αίμα  στις  πατημασιές  μου  καθώς  επέστρεφα  στα  νούφαρα  της  νύχτας.

Το  φωτεινό  χαμόγελο  μου  έδειχνε  το  δρόμο  στις  ψυχές,

σκότωνε  τις  σκιές   που  εμποδίζανε  το  διάβα  τους  ψηλά.

Ήμουν  ο  μικρός  ήλιος  της  κατακόμβης