Το γαϊτανάκι του τρόμου 

΄Ερημοι δρόμοι
κατεβασμένα ρολά
πρόσωπα  σκυθρωπά.

΄Ανθρωποι λιγοστοί
βιαστικοί, φοβισμένοι
να τρέχουν σαν κυνηγημένοι .

Με το αποτύπωμα του φόβου
χαραγμένο επίμονα στη ψυχή τους
με το στίγμα του φονικού ιού
να κυριαρχεί αμείλικτα, στην διάθεσή τους
και τη θλίψη να αντανακλάται απλόχερα
στο συννεφιασμένο  βλέμμα τους.

Ένα παράξενο
ένα πρωτόγνωρο σκηνικό φόβου.
΄Ανθρωποι παραδομένοι
σε ένα ατέλειωτο γαϊτανάκι τρόμου,
στο έλεος ενός αόρατου εχθρού.
Φυλακισμένοι στην πιο παράξενη φυλακή
του ίδιου τους,
του φοβισμένου εαυτού.

Προσπαθούν να αντιπαλέψουν την καχυποψία
που φωλιάζει στην ίδια τους  την ψυχή,
επί ματαίω.
Ανήμποροι να δράσουν
βλέπουν να μετατρέπεται
το όμορφο, το ανθρώπινο,
σε  κάτι που μοιάζει αναπόφευκτο,
σε κάτι τραγικό, ανήκουστο, μοιραίο.

Με το χαμόγελο σβησμένο απ’ τα χείλη τους
προσπαθούν να καταλαγιάσουν την οδύνη τους,
μα έρχονται στιγμές που νομίζουν
πως ζουν μια αυταπάτη,
αδυνατώντας να πιστέψουν, ότι είναι εγκλωβισμένοι
σε έναν απίστευτο, απόλυτο εφιάλτη.
Πως είναι αιχμάλωτοι  
σε ένα δίχτυ καχυποψίας και φόβου
σε ένα απίστευτο σκηνικό του παραλόγου.

Τώρα  όμως είναι αναγκασμένοι
να δώσουν την πιο κρίσιμη μάχη,
μονάχοι.
Σε ένα ακήρυχτο πόλεμο
ενάντια στον πιο αμείλικτο εχθρό.
Αλλά και απέναντι  
στον  πιο δύσκολο  αντίπαλο.

Τον ίδιο τους  τον ε α υ τ ό ...