EMOTIONAL INSUFFICIENCY

The unspeakable idyllic silence of our rooms

The affected grins of familiar faces

The well-disposed or not so, taps of comfort in the back

Compose the successive boredom of our life

The permanently expired visas in our passports

The upbringing that led to the evolution of the human race

The memories from our wedding bed decorated with flowers

False and ironic they compose our souls

The fertility that is late as the sun in the Arctic plains

The endless waiting with the time being your fierce opponent

Fighting against you furiously as if in revenge for the harm you did

And you- the unfortunate- keep silent. What else could you do?

Still another candle, still another whisper and dream-flakes

Falling down slowly, softly covering the pain

Removing gradually the thorny wreath

So that you can believe, you can dare again.

INSUFFISANCE SENTIMENTALE

Le silence idyllique indicible de nos chambres

Les sourires affectés des visages familiers

Des câlins à dos bienveillants ou pas de réconfort

Composent l’ennui successif de notre vie

Le visa expiré de nos passeports à titre permanent

L’éducation qui nous a été donnée sur l’évolution de la race humaine

Les mémoires de notre lit nuptial paré de fleurs

Faux et ironiques composent notre âme

La fertilité tardive comme le soleil aux vallées arctiques

L’attente infinie ayant adversaire le temps

Qui se bat contre toi comme si tu lui as fait quelque chose

Et toi, le pauvre, te taire quoi d’autre tu en pourrais

Encore un cierge, encore un chuchotement et des rêves flocons

Tombant lentement et doucement en couvrant la peine

Enlevant petit à petit la couronne d’épines

Pour croire en toi que tu oseras une fois de plus.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΑ

Η ανείπωτη ειδυλλιακή σιωπή των δωματίων μας

τα προσποιητά χαμόγελα των οικείων προσώπων

τα καλοπροαίρετα ή μη χτυπήματα παρηγοριάς στην πλάτη

συνθέτουν τη διαδοχική ανία της ζωής μας

Η μόνιμα ληγμένη βίζα των διαβατηρίων μας

η γαλούχηση που μας έγινε για την εξέλιξη των ανθρώπων

οι μνήμες απ’ το ανθοστόλιστο του γάμου μας κρεβάτι

ψεύτικες κι ειρωνικές συνθέτουν την ψυχή μας

Η γονιμότητα που αργεί σαν ήλιος στις αρκτικές πεδιάδες

η ατέλειωτη αναμονή με αντίπαλο το χρόνο

που σε πολεμά μανιωδώς σαν κάτι να του έχεις κάνει

κι εσύ ο έρμος να σιωπάς, τι άλλο θα μπορούσες

Ακόμα ένα κερί, ακόμα ένας ψίθυρος και όνειρα νιφάδες

να αργοπέφτουν απαλά καλύπτοντας τον πόνο

να σου αφαιρούνε σταδιακά το αγκάθινο στεφάνι

για να πιστέψεις μέσα σου πως πάλι θα τολμούσες.