Ονειρευτής

Του  άρεσε, όχι ευγενικά,  να  εισέρχεται  στα θαλασσιά  λιβάδια   του

Αυγούστου,

του  άρεσε  να  αποκοιμιέται  στην  ακρογιαλιά   τα  μεσημέρια.

Όνειρα,  από  μελτέμια και  βινύλιο, στιλπνές  φυγές   μες   στο

σπασμένο  βλέμμα   του  Ορφέα.

Παράξενα  χρωματιστά  ποτά  με  θράσος  κερασμένα  από    μία   αγαπητικιά,

που  Ιουδήθ  τη  φώναζαν τα  πεθαμένα  περιστέρια.

Στην  σκοτεινή  πλευρά  του  λόφου  άνθιζαν   σταυροί.

Ήταν  μονάχα  αυτός και το  κορμί  του και  το ήξεραν  τα  πεφταστέρια.

Άσπιλος  και  θλιμμένος  σαν  θεός,  που  εκπορεύεται  από απ'  τα  ερέβη

Η σκιά  μίας  σκιάς,  μια  δίψα,  ξεχασμένη  σε  μια  απέραντη  Σαχάρα.

Προσεύχονταν   σε μια  αστροφεγγιά   και  ανατρίχιαζαν  τ'

αφρόψαρα  του  αρχιπελάγους.

Της  ορκιζόταν φεγγαράδες  και  κοχύλια, της  έταζε σωρούς  από

μαθητικούς  γιακάδες.

Μα  εκείνη  μεθυσμένη  από  έρωτα  δινόταν  στα  καταγώγια  της  Βηρυτού,

και  με  μια  μαρμαρυγή   χυδαία  στη  καρδιά  της,  βούλιαζε  σε

αναδυόμενες  κολάσεις..

Γεμάτος  πόνο  και  χαιρεκακία  για  των  λέξεων  τις  φθίνουσες  ζωές,

τις  διαμοίραζε  στης  λεύκας  τους  ψιθυρισμούς και  στης  σιωπής τα

μεταρσιωμένα  ψεύδη.

Είχε μία  μαρμάρινη  ουλή  στα  χείλη,  κι  ένα  παράξενο   απαύγασμα

στα μάτια,

που   αποτέφρωνε  τις νυχτοπερπατούσες  μυρωδιές  των  γιασεμιών.

Με τα  παραληρήματα  της   υδροχλωρικής  φλουοξετίνης

σαν σκύμνος  ωρυόταν σε  αμαρτωλούς  αγίους,

στο  κατόπι  τους  έπαιρνε,  οσμίζονταν  τα λιβανωτό  μονοπάτι τους

στο  χάος.

''  Άραγε  ξέρεις  πόσους  τάφους  έσκαψε  σήμερα  με  τα  γυμνά  της

χέρια η  αθανασία; ''

ρώταγε  μια  μαυροντυμένες  μάνα.

Κι  αυτή  με  τα  σοφά της   σακατέματα  στο   βλέμμα

έστρεφε  τα  μουντό  της  φυλακτό  στα εικονίσματα,  παραμιλώντας

πυρκαγιές  στον  πλάστη.

Έφυγε  μ'  ένα  πρωινό  χασάπικο  στο  βήμα  και  μ'  ένα  χειμωνιάτικο  παλτό.

Δεν  ρώτησε  για  αυτόν  κανείς ποτέ.

Ονειρευτής  ήταν,  μίας

ξενυχτισμένης  νύχτας.