Η «σχεδία» των πόθων και της ξενιτιάς

Θέτουμε τους πόθους μας σε καταστολή, βιώνουμε την πολυφωνία της ξενιτιάς, διαφυλάσσουμε το πρόπυλο της μνήμης, τιμούμε ψυχές που βρίσκονται στα αζήτητα, κάνουμε ένα ταξίδι στην ευδαιμονία 

Αυτά και άλλα πολλά στη «σχεδία» Μαρτίου 2026 (τεύχος #142). Κυκλοφορεί από την Τετάρτη 25  Φεβρουαρίου στους δρόμους της πόλης.

«Πόθοι σε καταστολή». Παρά το γεγονός ότι ζούμε σε μια όλο και πιο σεξουαλικοποιημένη κοινωνία, οι νέοι κάνουν όλο και λιγότερο έρωτα, ενώ αυξάνεται σε αυτούς και το άγχος της επίδοσης. «Το σεξ επιδεικνύεται πολύ, "φωνάζει" πολύ. Έτσι, χάνει το μυστήριό του και γίνεται αδιάφορο. Απουσιάζει ο έρωτας», εξηγεί στη «σχεδία» ο  χειρουργός ανδρολόγος-ουρολόγος δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης.

«Η πολυφωνία της ξενιτιάς». Ο ιστορικός δρ. Κώστας Κατσάπης φέρνει στην επιφάνεια υποφωτισμένες πτυχές της ελληνικής μετανάστευσης στην Αυστραλία, αποδομεί την κυρίαρχη αναπαράστασή της ως ενός βάσανου, περιγράφει το τραύμα της δεύτερης γενιάς, αλλά και το πολιτισμικό σοκ τόσο των εκπατρισμένων όσο και εκείνων που επέστρεφαν στην Ελλάδα.

«Ψυχές στα αζήτητα». Ένα αξιοπρεπές «ύστατο χαίρε» στους άπορους συμπολίτες μας μόνο δεδομένο δεν είναι. Το υφιστάμενο κενό στο θεσμικό πλαίσιο καλύπτεται από το φιλότιμο απλών ανθρώπων. «Δεν υπάρχει καμία κρατική μέριμνα για την ταφή ενός έλληνα πολίτη στις περιπτώσεις που είναι άστεγος ή εν γένει υπάρχει αδυναμία κάλυψης του κόστους της ταφής», επισημαίνει ο κ. Δημήτρης Κολονέρος, ιδιοκτήτης γραφείου τελετών.

«Το πρόπυλο της μνήμης». Η συντήρηση και επανάχρηση των διατηρητέων, που καταρρέουν, είναι αναγκαία όχι μόνο για τη διαφύλαξη της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς αλλά και της συλλογικής μας ταυτότητας. «Θα μπορούσαν να δοθούν κίνητρα σε ιδιοκτήτες ιστορικών κτιρίων, όπως απαλλαγή από τη φορολογία, ώστε να τα διαθέτουν ως προσιτή στέγη σε νέα ζευγάρια», υπογραμμίζει ο κ. Νικόλαος Σαμαράς, επίκουρος καθηγητής Ανάπλασης Ιστορικών Κέντρων και Συνόλων  στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

«Ταξίδι στην ευδαιμονία». Η καταξιωμένη ηθοποιός Νάντια Κοντογεώργη εξηγεί πώς είναι να ζεις πολλές ψυχοσυνθέσεις επί σκηνής σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, γιατί την ενδιαφέρει ο ζωντανός διάλογος με το κοινό, μας καλεί να επαναπροσδιορίσουμε τη στάση μας απέναντι στα νιάτα και την ομορφιά, ενώ θεωρεί ότι μόνο κερδισμένοι βγαίνουμε υπερασπιζόμενοι το αξιακό μας σύστημα.

Ο Δημήτρης Κάντσος και ο Βαγγέλης Τάττος διηγούνται μια βαθιά σχέση που γεννήθηκε μέσα σε ένα κρεοπωλείο.

Στα «Λόγια της πλώρης»,  ο Χρήστος Αλεφάντης περιγράφει την «οικία μετά».

Μία γυναίκα μάς ταξιδεύει στη Χαλκιδική του κουρμπανιού, του τσίπουρου, των προικιών και των ξωκλησιών. Παράλληλα, κλείνουμε τραπέζι σε μια ζεστή γωνιά της πόλης, όπου μυούμαστε στις μνήμες και τις ευωδιές της Μεσοποταμίας.