ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ

Απ’ εκείνο το θαμπό τζάμι

Ψιλοβρέχει και πάλι και τα παιδιά της γειτονιάς να παίζουν μπάλα καταμεσής στα λασπονέρια. Τις προάλλες συνέχισαν να παίζουν κι  όταν ακόμη είχε αρχίσει να βρέχει.

Η Κατερίνα, το μικρότερο κορίτσι της κυρά Ευδοκίας κοιτούσε από το τζάμι του μικρού σανατορίου τα παιδιά που παίζανε στη βροχή.  Κάθε τόσο σκούπιζε με το μανίκι της το τζάμι εκείνο που τόσο θάμπωνε από τα χνώτα της.  Είχε κι  αυτή το δικό της μερίδιο από τούτη τη  χαρά των παιδιών κι  ας είχε γεμίσει με κούκλες το κρεβάτι της.

Το είχε μεγάλο καημό να τελειώσει ετούτη η αρρώστια της και να κατεβεί να παίξει κι  αυτή με τ΄ άλλα παιδιά κι  ας έριχνε και χαλάζι.  Κάθε τόσο ρωτούσε τον κοντούτσικο γιατρουδάκο.

-Πότε θα βγω κυρ - γιατρέ μου;

-Λίγο ακόμα Κατερίνα.

-Όλο τα ίδια μου λες κυρ - γιατρέ, πρόσθετε με παράπονο η Κατερίνα που είναι τώρα πέντε μήνες στο σανατόριο.

-Εξάλλου δεν κάνει να κρυώσεις, τονίζει ο γιατρός.

Άλλοτε πάλι τη νοσοκόμα…

-Λίγο να κατεβώ κυρία Ελένη με τα άλλα παιδιά να παίξω.

-Μα θα κρυώσεις καλό μου κορίτσι.

Κάθε μέρα το ίδιο σκηνικό στο θαμπό εκείνο παράθυρο.  Κι όταν η παρέα των παιδιών  κάτω φεύγει τότε λυπημένη ζωγραφίζει με το δακτυλάκι της το θαμπό τζάμι.

Τις προάλλες βγήκε η μεγάλη απόφαση.  Θα έφευγε επιτέλους από κείνο  το σανατόριο.  Μάζεψε τα πράγματά της, στην τσάντα πού ’χε μόνιμα πια στο ερμάρι και μόλις που την πρόλαβε η γριά νοσοκόμα που βρισκόταν στην είσοδο του σανατορίου.  Η μητέρα της ούτε που πρόλαβε ν’ ανεβεί επάνω.

Στο σανατόριο μάζεψε πολλά δώρα.  Τι να τα κάνει όμως;  Αυτή ήθελε τόσο  να παίξει με τα άλλα παιδιά .  Ήρθε όμως ο καιρός να φύγει από το σανατόριο.  Η χαρά της ήταν απερίγραπτη .  Νόμισε πως ο κόσμος άλλαξε.  Πέρασε αρκετός καιρός.  Μια μέρα εκεί όπου έπαιζε πήρε το μικρό της ποδήλατο  πήγε στο σανατόριο.  Εξάλλου ήταν και κοντά στο σπίτι της.   Εξάλλου σχόλη είναι, σε λίγες μέρες  Χριστούγεννα.  Σταμάτησε στη μεγάλη αλάνα κάτω από το σανατόριο κι  έμεινε να κοιτάζει τα παιδάκια πού ’παιζαν. Ήταν τα ίδια παιδιά πούβλεπε από κείνο το θαμπό παράθυρο.  Στο ίδιο τώρα παράθυρο ένα άλλο κοριτσάκι.  Ένα παιδί της έκανε νεύμα να παίξουν «γερμανικό»  με τη μπάλα.

Αυτή όμως έμεινε να κοιτάζει το κοριτσάκι που χάζευε από το παράθυρο, από το ίδιο εκείνο θαμπό τζάμι.

Από το διπλανό παράθυρο το κοριτσάκι τη χαιρέτησε κιόλας.  Ντροπαλά κούνησε κι  αυτή το χέρι της.  Πόσο ήθελε κι  αυτή να τη χαιρετούσε ένα παιδάκι τις μέρες που ήταν στο σανατόριο.  Εκεί έμεινε αρκετή ώρα.  Τα δύο κοριτσάκια ξεθαρρεύοντας δείχνανε τα παιχνίδια τους.  Σε λίγο χαιρέτησε και πήρε το δρόμο για το σπίτι της.  Όμως τούτη η αλάνα έγινε μόνιμο πια παιχνίδι της. Ανήμερα τη μεγαλογιορτή των Χριστουγέννων έφερε δύο κούκλες πούφτιαξε η ίδια και τις έδωσε στο θυρωρό του σανατορίου δώρο για το  κοριτσάκι.  Εκείνο το θαμπό τζάμι τη δίδαξε πολλά.