Μαρία

Το τίποτα έλεγε για τα γοτθικά οικόσημα στα μέτωπα του Λίβα

σ' ένα κενό που εξασκούσε ξιφασκίες με τα λέπια του φωτός,

σε ένα προσδεθείτε στις εξ' αρπαγής ζωές σας εφόσον κάθεστε,

ενώ εσύ χάρισες τη φωνή σου στο πηγάδι με τις άρρυθμες σιωπές,

καθώς από τα ερέβη το σπουργίτι αναδυόταν στη ξυραφιά λιακάδα

και με το ράμφος του σφιχτά δεμένο από τη χρυσή αλυσιδίτσα μίας ηλιαχτίδας,

φτεροκοπούσε πάνω από το συλλαλητήριο ενός ασύλληπτου γαλάζιου.

Κι ύστερα θα έρθει αυτή η αιθέρια Κυρία σαν πορφυρή συγκλητική,

αμέτοχη στα όργια της στάχτης των τελευταίων ημερών της Πομπηία και θα σε ρωτήσει

με μία ξάστερη καρδιά αν θέλετε κάτι κι εσύ θα πεις ίσως λιγάκι ουρανό.

Δυο μάτια χελιδόνια στις βροχές του χάους και ένα γιατί,

κάτι σαν πλύση στομάχου στα επείγοντα,

το βλέμμα μου που έδειραν τ' αστέρια

κι οι λέξεις ποζιτρόνια που τύφλωσαν τα αηδόνια.

Φλας πυγολαμπίδων αναβόσβηναν στον αυτοκινητόδρομο με τους Νέρωνες της λύπης

στις νύχτες με το φίλντισι της τρέλας και τη νερωμένη λήθη,

με τα γιώτα των στίχων βρωμερά σκουλήκια επιτίμια του τρόμου.

Στις χαίνουσες πληγές του ήλιου

τα τεμαχισμένα προξενιά του λυκόφωτος με τα δραπανηφόρα σύννεφα ενός θρασύ χειμώνα

κι οι σμαραγδένιοι ποταμοί του απείρου

σαν νηπενθή βοτάνια με φωνή, γάβγιζαν το ξόρκι μιας ανάνηψης.

Κι όπως τα ξάρτια των ονείρων αρμένιζαν γύρω από τους γαλάζιους νάνους

εμείς στη πολυθρόνα καθισμένοι γέροι πια, ερείπια ερειπίων

θα αφεθούμε στο λυκόφως των Θεών,

ραβδάκια με σπινθήρες σ' ένα σερβιρισμένο παγετώνα στο ποτήρι

θα λάμψουν όσο διαρκεί το χάδι μίας προσευχής

στους αστραγάλους της Μαρίας.

5ος έπαινος ποίησης στον 7ο Ετήσιο Πανελλήνιο διαγωνισμό ποίησης και διηγήματος '' Ιδεόπνοον''