Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Κύριοι...

Αρχίζει η παράσταση των συνοφρυωμένων ειδώλων.

Οι σάλπιγγες ηχούν. Οι βοσκοί θρηνούν.

Ακροβατούν το μένος οι σαλτιμπάγκοι των αιωνίων λικνισμάτων κι ελιγμών.

Φθινοπωρινό πρωινό, πού πήγε η λάμψη που απέκτησες εκείνο το καλοκαιριάτικο ξημέρωμα πριν γίνει η αποκάλυψη των ιερών;

Τα πνεύματα κομπάζουν.

Χάνουν τα λόγια τους οι φανφαρόνοι υποκριτές.

Που κρύφτηκες καταραμένε υποβολέα;

Μάγια!

Σε ποια στοά λιμοκτονείς; Από πού έρχονται αυτά τα ουρλιαχτά της γέννας;

Σαπισμένα φρένα. Δε σταματά εδώ το όχημα που μεταφέρει την οργή.

Δανδήδες όλης της γης,

οι πυρσοί που κρατάτε μ' ένα ψίθυρο του ανέμου θα σβήσουν!

Ετοιμαστείτε!

Στο τέλος η βροντή θα γίνει ένα με την παρουσία της ιερότητας των συνοφρυωμένων ειδώλων.

Και η παράσταση συνεχίζεται...

Χειροκροτήματα. Τυραννικά ποδοβολητά. Άσεμνοι κρότοι και χάχανα.

Σαλεύει η αιματοβαμμένη αυλαία.

Ποιος σκότωσε τον Κόμη και τη μικρή του Κόρη;

Ψάξτε το δολοφόνο!

Βρίσκεται ανάμεσά μας.

Δεν ήταν Κόρη. Ήταν Γιος!

Κρατά στο χέρι το κλειδί των μεταμορφωμένων εγκλημάτων.

Το παλάτι φλέγεται. Κρυφά γελά ο ουρανός.

Ο ήλιος βγαίνει. Χαίρεται.

Οι τυμπανοκρουσίες γίναν’ αχτίδες λεκιασμένες μ' αίμα.

Στο πανηγύρι, βρέθηκαν κι άλλοι υποκριτές.

Θυμήθηκαν τα λόγια τους αυτή τη φορά.

Οι ονειροπαρμένοι κλέφτες λιποθυμούν στις γωνιές των σταυρικών μοναστηριών που σπέρνουν τους θανάτους.

Εκεί ψηλά...

στους πολύχρωμους θόλους των καθεδρικών ναών κρύβεται η αλήθεια!

Τι μου ψιθύρισαν οι αδικημένοι ποιητές πριν γίνει η αποκάλυψη των αυτοθυσιών τους;

Εφηβικές ανοησίες;

Ακούστε μόνο το πατρικό σας κήρυγμα λοιπόν.

Κύριοι...

Εδώ η αυλαία έκλεισε.

Και η παράσταση ακόμα συνεχίζεται...