Ωδή στην πόλη

Δε σου πρέπουν τα κίβδηλα στολίδια εσένα, Πόλη θαυμαστή

παρά του πάπυρου τα φύλλα και τα θυμιάματα.

Βγάλε τα χρυσά, σκίσε την πορφύρα.

Σαν έρθουν οι ξένοι σου, δώς τους γενναιόδωρα το φως σου

Δε σε ανέθρεψαν γενιές και γενιές για να γίνεις πόρνη.

Σε πότισαν ποτάμια της Σοφίας για να ακτινοβολείς

μέσα στα σεμνά σου ράκη

Διώξε, διώξε την έπαρση από τα μάτια του Κόσμου.

Δεν είσαι εσύ γυναίκα που ψάχνεις για γητειές.

Μακριά ρίχτα τα παραπλανητικά φκιασίδια.

Τι να τα κάνεις τα μαλάματα, αν στη σκέπη σου επιβλέπει ο ΄Αγιος;

Έχεις μυρίσει την ΄Ανοιξη, έχεις γευτεί το μύρο,

Μην ποτίζεις τη θωριά σου με κάθε λογής μυρωδικά

που δύνανται να αμαυρώσουν τη θεϊκή σου όψη.

΄Ανοιξε τις πύλες του νου και ρίξε άπλετο φως στην Οικουμένη,

έφτασε η στιγμή να προσφέρεις τούτη την ώρα

τo κρινόμορφο σου πρόσωπο, θυσία καθαρά.

Σύ που έζευξες στεριά και θάλασσα, μην ανεχτείς

να σε ποδοπατήσει το βαρύ πέλμα του συρμού.

Δεν είσαι εσύ για καμώματα ξιπασμένης θυγατέρας

που λοξοδρόμησε μεσοστρατίς

΄Αδραξε, ευλογημένη Νύμφη δικαιωματικά τη δρύινη σκυτάλη

κληρονομιά τρανή φερμένη από τη Βασιλεύουσα

μην και χαθείς στο Λαβύρινθο του Χάους.

Πορεύσου στα μονοπάτια του Καλού στεφανωμένη

με την τιμημένη τιάρα την καμωμένη από αίμα.

Σήκωσε το πόδι με τη σιγουριά του στρατηλάτη σε δίκαιη μάχη

και απίθωσε στην κεφαλή σου τους κότινους που ποθεί η Ψυχή σου.

Το ξέρεις άλλωστε καλά πως το δύσβατο μονοπάτι της ζωής

είναι στρωμένο με αγκάθια αλλά και δάφνες

συνηθισμένη εσύ να γεύεσαι το αίμα με τον ιδρώτα.

΄Ελα και λύσε τα μάγια που πασχίζουν να σε κάνουν ΄Άλλη.

΄Υψωσε το ανάστημά σου σέρνοντας το τιμημένο ξίφος

όχι αυτό που σκοτώνει, μα που λυτρώνει τους δίκαιους

και κόψε τους δεσμούς με το Αστείρευτο Κακό.

Γ΄ βραβείο στον Πανελλήνιο διαγωνισμό του φυσιολατρικού συνδέσμου Πατρών το 2006